Kategoria: Drzewa Iglaste

Znaczenie drzew w życiu człowieka

Znaczenie drzew w życiu człowieka Drzewa należą do grupy roślin nagonasiennych i dzielą się zasadniczo na drzewa liściaste oraz iglaste, czyli szpilkowe. Drzewa stanowią wspaniały dar natury, o nieograniczonych korzyściach dla człowieka. Od wieków człowiek żyje i wzrasta w cieniu drzew, korzystając w pełni z ich bogactwa. Drzewa są największymi przedstawicielami królestwa roślin, a wiele gatunków żyje wyjątkowo długo. Cisy i długowieczne sosny, które mogą żyć ponad trzy tysiące lat, są milczącymi świadkami historii człowieka, która na tym tle nie wydaje się wyjątkowo krótka. Drzewa są potrzebne dla życia całej planety. Produkują niezbędny do życia tlen i biorą udział w obiegu wody. Zatrzymują wodę w ziemi i ułatwiają wzrost innych roślin. Bezmyślne karczowanie lasów pod uprawę roli w przeszłości, skutkuje teraz nadmiernym wietrzeniem i wyjałowieniem gleby. Dlatego organizowane są liczne kampanie protestacyjne przeciw wycinaniu lasów tropikalnych w Amazonii. Szacunkowo lasy te, zwane „zielonym płucami świata”, zajmują obszar pięciu milionów kilometrów kwadratowych, jednak w wyniku nadmiernej wycinki kurczy się on w zatrważającym tempie. Drzewa rosną długo i potrzeba wiele lat, aby nadawały się do celów użytkowych, a zwłaszcza przemysłowych. Przemysł drzewny zużywa ogromne ilości drewna do produkcji różnych wyrobów i półproduktów stolarskich. Tymczasem do wytworzenia desek z drzewa potrzeba blisko stuletnich okazów. Dotyczy to najszybciej rosnących gatunków, do których zalicza się sosnę i świerk. W przypadku świerku można wykorzystywać drzewa około 80-cio letnie, a w przypadku sośniny100-120-letnie. Z tej przyczyny drewno tych dwóch gatunków jest obecnie najczęściej stosowanym surowcem w branży drzewnej. Inne gatunki potrzebują więcej czasu wzrostu, zanim można je będzie przeznaczyć na cele użytkowe. Wiele drzew liściastych wymaga więcej czasu, między innymi buk oraz dąb można ścinać po 150 latach, chociaż niektóre ich odmiany jeszcze później. Na przykład dąb fornierowy nadaje się do obróbki kiedy osiągnie wiek 250 lat.

Wykorzystanie drzew dawniej i dziś

Wykorzystanie drzew dawniej i dziś Ostatnie dwieście lat w znaczny sposób zmieniło oblicze ziemi. W wyniku rozwoju współczesnej cywilizacji i eksplozji gatunku ludzkiego, powstały wielkie skupiska ludzkie i ogromne ośrodki przemysłowe, tworzące wyroby na ich potrzeby. Wiele drzew zostało wykarczowanych pod uprawę roli oraz zabudowę typu miejskiego a rola lasów coraz częściej jest postrzegana w kontekście przetwórstwa drzewnego. Tymczasem ludzie od tysięcy lat żyli w drzewami w specyficznej symbiozie, korzystając z ich cienia i wykorzystując jego drewno. Na obszarach obfitujących w lasy, ludzie bardzo wcześnie zaczęli budować drewniane domy i chętnie wykorzystywali je jako opał. Dziś, nie ma to aż tak istotnego znaczenia, gdyż drewno można zakupić i przetransportować z dowolnego zakątka świata. Produkcja drzew jako taka jest bardzo opłacalna, gdyż poza zasianiem i pielęgnacją lasu, nic nie kosztuje. Drewno stanowi surowiec w pełni odtwarzany, który można pozyskiwać bezustannie, przy stosowaniu racjonalnej gospodarki drzewnej. W przeszłości bezpowrotnie utracone zostały wielkie połacie naturalnych lasów w wyniku nadmiernego karczowania lub wypalania lasów. W celu pozyskania ziemi pod uprawę roli, Ludzie stosowali technikę wypaleniskową, a powstały z nich popiół wykorzystywali do nawożenia pól. Jednak pozbawiona drzew ziemia szybko jałowiała i trzeba było pozyskać nowe obszary. Tak działo się aż do upowszechnienia trójpolówki w XII wieku, która umożliwiła bardziej wydajną uprawę roli. Dawniej drzewa stanowiły również źródło wielu barwników naturalnych, obecnie są wykorzystywane w przemyśle farmaceutycznym. w przemyśle farmaceutycznym, na przykład chinina, która pochodzi z drzewa o nazwie chinowiec. W dawnych czasach, a także współcześnie w wielu ubogich krajach tropikalnych, owoce i orzechy rożnych drzew stanowią główne źródło pokarmu. W krajach o wysoko rozwiniętym przemyśle są przetwarzane na rożnego rodzaju konserwowane soki, napoje, używki i słodycze. Do najbardziej popularnych drzew owocowych należą w zależności od klimatu: jabłonie, grusze, śliwy, wiśnie, cytryny, pomarańcze, figi, orzechy i kasztanowce, a kompletna lista byłaby znacznie dłuższa. Obecnie tartak objazdowy jest niezmiernie popularny, dzięki czemu przecieranie drewna w różnych miejscach staje się dostępne dla każdego.

Drzewa iglaste

Drzewa iglaste Drzewa iglaste zaliczane są do gromady roślin nagonasiennych, z uwagi na zalążki, które powstają w nieosłoniętych łuskach nasiennych. Jako rośliny rozdzielnopłciowe wytwarzają kwiatostan dwojakiego rodzaju. Kwiaty męskie mają formę niewielkich pędzelkowatych tworów, a żeńskie szyszek. Drzewa iglaste, zwane inaczej szpilkowymi należą do roślin wiecznozielonych i, z nielicznymi wyjątkami, nie gubią liści na zimę. Liście tych drzew mają charakterystyczny kształt igieł lub łusek, i stąd pochodzi nazwa całej rodziny. Spośród występujących w Polsce drzew iglastych, jedynie modrzewie gubią jesienią igliwie. W odróżnieniu od pozostałych przedstawicieli rodziny, szpilki modrzewia są miękkie i odbarwiają się na piękny złoty kolor. Drzewa iglaste posiadają bardzo duże właściwość przystosowawcze i występują w wielu regionach kuli ziemskiej, w tym na pustyniach i w pasie tropikalnym. Jednak naturalnie porastają głównie obszary górskie oraz zimne rejony północne, które charakteryzują się krótkim okresem wegetacyjnym. Są również bardzo powszechne w w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej. W Polsce występują bory sosnowe, świerkowe i jodłowe na Pomorzu, w pasie nizin środkowopolskich, na wschodzie kraju i w górach. Spośród znanych 500 gatunków drzew i krzewów iglastych, w Polsce występują sosna, świerk, jodła, cis, modrzew, a z mniejszych tuja i jałowiec. Drzewa iglaste należą do roślin długowiecznych i mogą żyć ponad tysiąc lat. Osiągają również największe rozmiary w całym królestwie roślin. Do największych gatunków zalicza się sekwoje, które osiągają wysokość ponad 100 metrów. Największym przedstawiciel tego gatunku rośnie w Kalifornii i mierzy 122 metry. Sekwoje żyją również bardzo długo, nawet do dwóch tysięcy lat. Prześcigają je w tym jednak cisy, które mogą żyć nawet cztery tysiące ale wszelkie rekordy w tym zakresie należą do sosny długowiecznej z Gór Białych, których wiek szacuje się na 4 600 lat. Najstarszym cisem w Polsce jest cis henrykowski z Henrykowa Lubańskiego na Dolnym Śląsku, który ma 1200 lat.

Pokrój i części drzewa

Pokrój i części  drzewa Drzewa należą do roślin długowiecznych, które posiadają zdrewniałe pędy. Każde drzewo składa się z części podziemnej i części naziemnej. Pod ziemia znajduje się rozbudowany system korzeniowy, którego zdaniem jest pobieranie z gleby wody i soli mineralnych oraz utrzymywanie nadziemnej części drzewa. Korzenie łączą się ze sobą ku górze i tworzą trzon, który przekształca się w pień, tworząc tak zwaną szyję korzeniową. Nadziemną część drzewa pień i korona. Pień drzew jest pionowy ale rozgałęzia się na pewnej wysokość tworząc koronę. Grubość i wysokość pnia oraz kształt i wielkość korony zależy od gatunku drzewa, a także, w pewnym stopniu od warunków zewnętrznych, takich jak lokalizacja, podłożę, pogoda i inne. Generalnie drzewa szpilkowe posiadają strzelisty, wyraźny pień, wyrastający prosto do wierzchołka, który wyglądem przypomina strzałę. Gałęzie wyrastają prostopadle do niego i są stosunkowo cienkie. Natomiast pień drzew liściastych rozdziela się na pewnej wysokości, tworząc silne konary. Są one grube i mocno rozgałęzione, skierowane ku górze. Ogólny pokrój drzew liściastych jest kulisty, dzięki czemu ich liście mają jak największy dostęp do światła słonecznego. Pokrój drzewa ulega często wpływom środowiska zewnętrznego. Na przykład korony drzew porastających skraj lasu rozwijają się jednostronnie, natomiast drzewa liściaste wzrastające w zacieśnieniu osiągają są smuklejsze i osiągają większą wysokość. Z kolei pojedyncze okazy drzew szpilkowych rosnące samotnie, są nie tak wysokie a ich korona sięga prawie do ziemi. Na gałęziach drzew występują pączki, czyli zawiązki pędów, kwiatów albo liści. Można o nich rozpoznać gatunek danego drzewa, zwłaszcza w okresach gdy drzewo nie ma liści. W zależności od miejsca występowania rozróżniamy pędy wierzchołkowe oraz boczne. Pączki boczne są zawsze rozłożone tak jak liście. Mogą mieć ułożenie skrętoległe, czyli ułożone spiralnie w takich drzewach, jak dąb olsza czy grab, bądź nakrzyżległe, czyli położone naprzeciw siebie na przykład w przypadku klonu i jesionu.