Wpisy oznaczone tagiem: Tarcica

Klasyfikacja desek obrzynanych

 Klasyfikacja desek obrzynanych Usługi tartaczne oferują produkcję różnych wyrobów drewnianych, takich jak kantówki, belki, deski niestrugane i bale niestrugane. Wyrabiane są one według standardowych rozmiarów, które mogą się różnic w zależności od rodzaju drzew. Generalnie każdy tartak produkuje dwa rodzaje tarcicy, deski nieobrzynane stolarskie oraz deski obrzynane wzdłuż krawędzi, które wykorzystuje się przede wszystkim do robót budowlano-ciesielskich. Te wyroby powstają głównie z wierzchołków ściętych drzew i posiadają odrębną klasyfikację. Deski są wyrzynane przez traki wzdłuż krawędzi okrąglaków, w efekcie czego powstają małe zrzyny. Deski obrzynane podzielić można na sześć klas jakości. Do klasy pierwszej należy materiał zdrowy, bez zsinień, murszu. Drewno może mieć małe sęki na 40% powierzchni oraz małe podłużne pęknięcia występujące pojedynczo. Powstałe w produkcji zrzyny nie powinny przekraczać 15 % całej partii. Kolejne klasy desek, które obejmują usługi tartaczne różnią się wymaganiami w zakresie sęków. W II dopuszcza się występowanie małych zdrowych sęków ilości nie większej, niż 4 sztuki na każdy metr długości lub jeden sęk suchy na deskę. W kolejnych klasach te wymagania są coraz bardziej tolerancyjne. W klasie V i VI drewno może mieć duże sęki, nawet skrzydlate, które charakteryzują się tym, że ich długość czterokrotnie przekracza największą szerokość. Tego typu sęki mogą być carne lub obrzeżone na czarno i to ich nie dyskwalifikuje. Ważne jest jednak aby nie dochodziły do brzegu deski. Ponadto o jakości drewna przetartego przez traki świadczą takie czynniki, jak ilość pęknięć, zasinienie, występowanie pęcherzy żywicznych. W klasie II wciąż kogą występować drobne pojedyncze pęknięcia oraz niewielkie zasinienia. W kolejnych klasach dopuszczalne są już większe pęknięcia podłużne, zasinienie i zmurszenie. W ostatniej klasie znajdują się drewno, które może posiadać wszystkie rodzaje sęków, w tym skrzydlate, wszelkiego rodzaju pęknięcia i nieograniczone zasinienie. Ta klasa obejmuje również materiał uszkodzony przez owady i zmurszały.

Klasyfikacja desek stolarskich

Klasyfikacja desek stolarskich Generalnie obróbka drewna i usługi tartaczne nastawione są na produkcję tarcicy zgodnie z zapotrzebowaniem panującym na rynku. Wyroby drewniane i drewnopodobne powstają w oparciu o rozpowszechnione normy i standardowe rozmiary. Przecieranie drewna to proces obróbki mechanicznej okrąglaków, w wyniku której powstaje tarcica różnego rodzaju. Generalnie drewno przywiezione z lasu i trochę przesuszone nadaje się do produkcji kantówek, bali i belek oraz desek. Deski stolarskie, które nie są obrzynane przez traki wzdłuż krawędzi, powstają z rzniętych kloców i służą do celów stolarskich. Posiadają one cztery klasy jakości, z których każda charakteryzuje się specyficznymi właściwościami. Ze względu na późniejsze przeznaczenie, drewno na deski nieobrzynane jest uprzednio sortowane i mierzone. Klasyfikacja jakości podaje szczegółowe normy świadczące o przynależności do poszczególnych klas. Każdy tartak produkuje deski odpowiadające tej normalizacji. I tak materiał klasy I liczy ponad trzy metry długości i ma co najmniej 8 cm szerokości przy grubości 20 milimetrów. Przy grubości od 46 mm szerokość odpowiednio wynosi 16 cm. Drewno powinno proste, chociaż dopuszczalna jest nieznaczna krzywizna i mieć proste włókna. Ważne jest aby deska na 2/3 długości była jednostronni bezsęczna, przy czym sęków części środkowej nie bierze się pod uwagę. Do klasy II tartak zalicza deski, które są bezseczne na 1/ długości, a w końcowych częściach dopuszcza się nawet występowanie większych sęków. W klasie III umieszczone są deski z lekką krzywizną do 3 cm i dużymi sękami na połowie długości deski. Pozostałe należą do klasy III, która obejmuje drewno krzywe, z popękaniami i dużymi sękami na całej długości. W przypadku klasyfikacji desek stolarskich uznawane są niewielkie pęknięcia ale tylko pod warunkiem, że nie biegną ukośnie i na wylot oraz nie są dłuższe od szerokości deski. Drewno może być lekko podsiniałe, natomiast nie dopuszcza się zasinienia materiału. Takie deski można ewentualnie sprzedać po obniżonej cenie.

Drewno użytkowe i jego klasyfikacja

Drewno użytkowe i jego klasyfikacja Usługi tartaczne dostosowane są do wymogów rynku. Szczególnie cenione przez użytkowników drewno dębu należy do jednego z najdroższych gatunków i w praktyce nie jest powszechnie stosowane. Do najpopularniejszych należą gatunki iglaste, przede wszystkim sosna i, w nieco mniejszym stopniu, świerk. Są to drzewa, które dają drewno dobrej jakości, a przy tym rosną stosunkowo szybko. Do celów budowlanych nadają się już 80 – 100-letnie świerki lub 100-120 -letnie sosny. Z drzew liściastych również pozyskuje się drewno do celów użytkowych. Jednak potrzeba dłuższego czasu aby można było sporządzić deski z dębu, buki, brzozy czy klonu potrzebują dłuższego czasu, aby można z nich było sporządzić deski. Na przykład buk i dąb, cenione ze względu na wyjątkową twardość, potrzebują 150 lat, a dąb fornierowy nawet 250 lat. Wiek drzewa z łatwością można odczytać według ilości pierścieni w jego przekroju, gdzie każdy pierścień oznacza jeden rok w życiu drzewa. Drzewa po ścięciu i okorowaniu przechowuje się w stosach do przeschnięcia na świeżym powietrzu. Ich wielkość przelicza się na metry sześcienne się na podstawie długości i średnicy bez kory. Stamtąd przewozi się je na tartak, gdzie zostaną poddane obróbce. Okrąglaki tnie się na dwie części. Do produkcji wielkowymiarowej nadaje się część dolna, która jest grubsza, natomiast wierzchołek, czyli część górna służy do wyrobu desek drugiego gatunku oraz materiałów drewnopodobnych. Pozyskany materiał tnie się na trakach w celu uzyskania odpowiedniego rodzaju tarcicy. Czasami obrabiane kloce posiadają skrzywienia i produkowane z nich deski również mają lekkie skrzywienie. Nie przesądza to jeszcze o jakości materiału, jednak powoduje powstanie wielu resztek i zrzynów podczas obróbki. Są one wtórnie przetwarzane i wykorzystywane do produkcji wyrobów drewnopodobnych. Ogólnie drewno dzieli się na trzy rodzaje pod względem wartości:sztuki zdrowe, pełnowartościowe, tak zwany materiał angielski prawie pozbawiony sęków, dalej sztuki zdrowe z nieznacznymi wadami stanowiące zwyczajny materiał stolarski oraz sztuki sękate, gorsze gatunkowo, tak zwane drewno ślepe i podłogowe, które można także wykorzystać w produkcji skrzyń.