Wpisy oznaczone tagiem: Sęki Skrzydlate

Klasyfikacja desek obrzynanych

 Klasyfikacja desek obrzynanych Usługi tartaczne oferują produkcję różnych wyrobów drewnianych, takich jak kantówki, belki, deski niestrugane i bale niestrugane. Wyrabiane są one według standardowych rozmiarów, które mogą się różnic w zależności od rodzaju drzew. Generalnie każdy tartak produkuje dwa rodzaje tarcicy, deski nieobrzynane stolarskie oraz deski obrzynane wzdłuż krawędzi, które wykorzystuje się przede wszystkim do robót budowlano-ciesielskich. Te wyroby powstają głównie z wierzchołków ściętych drzew i posiadają odrębną klasyfikację. Deski są wyrzynane przez traki wzdłuż krawędzi okrąglaków, w efekcie czego powstają małe zrzyny. Deski obrzynane podzielić można na sześć klas jakości. Do klasy pierwszej należy materiał zdrowy, bez zsinień, murszu. Drewno może mieć małe sęki na 40% powierzchni oraz małe podłużne pęknięcia występujące pojedynczo. Powstałe w produkcji zrzyny nie powinny przekraczać 15 % całej partii. Kolejne klasy desek, które obejmują usługi tartaczne różnią się wymaganiami w zakresie sęków. W II dopuszcza się występowanie małych zdrowych sęków ilości nie większej, niż 4 sztuki na każdy metr długości lub jeden sęk suchy na deskę. W kolejnych klasach te wymagania są coraz bardziej tolerancyjne. W klasie V i VI drewno może mieć duże sęki, nawet skrzydlate, które charakteryzują się tym, że ich długość czterokrotnie przekracza największą szerokość. Tego typu sęki mogą być carne lub obrzeżone na czarno i to ich nie dyskwalifikuje. Ważne jest jednak aby nie dochodziły do brzegu deski. Ponadto o jakości drewna przetartego przez traki świadczą takie czynniki, jak ilość pęknięć, zasinienie, występowanie pęcherzy żywicznych. W klasie II wciąż kogą występować drobne pojedyncze pęknięcia oraz niewielkie zasinienia. W kolejnych klasach dopuszczalne są już większe pęknięcia podłużne, zasinienie i zmurszenie. W ostatniej klasie znajdują się drewno, które może posiadać wszystkie rodzaje sęków, w tym skrzydlate, wszelkiego rodzaju pęknięcia i nieograniczone zasinienie. Ta klasa obejmuje również materiał uszkodzony przez owady i zmurszały.

Sortowanie drewna iglastego

Sortowanie drewna iglastego Deski produkowane przez tartak są jakościowo różne i należy je dokładnie posortować. Osobno układa się deski cienko i grubosłoiste, deski zwykłe, zdrowe sękate. Generalnie drewno jest klasyfikowane na podstawie pewnych charakterystycznych właściwości. W przypadku drzew iglastych przede wszystkim bierze się pod uwagę jego barwę. Przecieranie drewna może ujawnić istnienie czerwonych przebarwień, które powstają pod wpływem działania grzyba. Pasożyt atakuje drzewo od korzenia i obejmuje także górne partie powodując jego murszenie. Jeżeli wada ta, zwana czerwoną smugowatością, występuje w znacznym stopniu, to pozbawia drewno wartości użytkowych. Kolejna cechą brana pod uwagę przy sortowaniu jest sękowatość. Ta właściwość była zawsze rozpatrywana jako główna cecha klasyfikacji drzew iglastych, dokonywanej przez tartak. Ilość sęków jest rożna dla rożnych drzew i zależy od wielu czynników. Ogólnie można powiedzieć, że mniej sęków mają dolne części drzew, zwłaszcza tych, które rosną w środku lasu w korzystnych warunkach. Seki mogą być małe bądź duże, okrągłe i skrzydlate. Ponadto drewno może posiadać seki dobrze zrośnięte ze swoją masą lub czarne i zgniłe. Te ostatnie w znacznym stopniu obniżają jego wartość, gdyż nie można ich obrabiać a jedynie wywiercać i kołkować. Kolejną istotną właściwością braną pod uwagę w zakładzie, który oferuje usługi tartaczne, jest występowanie pęcherzy żywicznych. Dotyczy to w zasadzie mierze sosny, świerku i modrzewia, gdyż w jodle tego typu defekty nie występują. Drewno, na którym występują duże pęcherze o wymiarze przekraczającym 20 na 100 mm, będzie miało mniejszą wartość. Kolejnym wykładnikiem jakości drewna jest występowanie spękań. Czasami zdarza się, że drewno poważnie pęknie w pniu w trakcie wzrostu. Jednak większości przypadków jest to spowodowane suszeniem i obróbką. Tego typu pęknięcia nazywają się promienistymi, gdyż biegną od kanału na zewnątrz w kierunku promieni. Powstają one na ogół wtedy, gdy przecieranie drewna nastąpiło zbyt późno lub gdy drzewo było nadmiernie wystawione na słońca.