Wpisy oznaczone tagiem: Pęknięcia

Klasyfikacja desek obrzynanych

 Klasyfikacja desek obrzynanych Usługi tartaczne oferują produkcję różnych wyrobów drewnianych, takich jak kantówki, belki, deski niestrugane i bale niestrugane. Wyrabiane są one według standardowych rozmiarów, które mogą się różnic w zależności od rodzaju drzew. Generalnie każdy tartak produkuje dwa rodzaje tarcicy, deski nieobrzynane stolarskie oraz deski obrzynane wzdłuż krawędzi, które wykorzystuje się przede wszystkim do robót budowlano-ciesielskich. Te wyroby powstają głównie z wierzchołków ściętych drzew i posiadają odrębną klasyfikację. Deski są wyrzynane przez traki wzdłuż krawędzi okrąglaków, w efekcie czego powstają małe zrzyny. Deski obrzynane podzielić można na sześć klas jakości. Do klasy pierwszej należy materiał zdrowy, bez zsinień, murszu. Drewno może mieć małe sęki na 40% powierzchni oraz małe podłużne pęknięcia występujące pojedynczo. Powstałe w produkcji zrzyny nie powinny przekraczać 15 % całej partii. Kolejne klasy desek, które obejmują usługi tartaczne różnią się wymaganiami w zakresie sęków. W II dopuszcza się występowanie małych zdrowych sęków ilości nie większej, niż 4 sztuki na każdy metr długości lub jeden sęk suchy na deskę. W kolejnych klasach te wymagania są coraz bardziej tolerancyjne. W klasie V i VI drewno może mieć duże sęki, nawet skrzydlate, które charakteryzują się tym, że ich długość czterokrotnie przekracza największą szerokość. Tego typu sęki mogą być carne lub obrzeżone na czarno i to ich nie dyskwalifikuje. Ważne jest jednak aby nie dochodziły do brzegu deski. Ponadto o jakości drewna przetartego przez traki świadczą takie czynniki, jak ilość pęknięć, zasinienie, występowanie pęcherzy żywicznych. W klasie II wciąż kogą występować drobne pojedyncze pęknięcia oraz niewielkie zasinienia. W kolejnych klasach dopuszczalne są już większe pęknięcia podłużne, zasinienie i zmurszenie. W ostatniej klasie znajdują się drewno, które może posiadać wszystkie rodzaje sęków, w tym skrzydlate, wszelkiego rodzaju pęknięcia i nieograniczone zasinienie. Ta klasa obejmuje również materiał uszkodzony przez owady i zmurszały.

Klasyfikacja desek stolarskich

Klasyfikacja desek stolarskich Generalnie obróbka drewna i usługi tartaczne nastawione są na produkcję tarcicy zgodnie z zapotrzebowaniem panującym na rynku. Wyroby drewniane i drewnopodobne powstają w oparciu o rozpowszechnione normy i standardowe rozmiary. Przecieranie drewna to proces obróbki mechanicznej okrąglaków, w wyniku której powstaje tarcica różnego rodzaju. Generalnie drewno przywiezione z lasu i trochę przesuszone nadaje się do produkcji kantówek, bali i belek oraz desek. Deski stolarskie, które nie są obrzynane przez traki wzdłuż krawędzi, powstają z rzniętych kloców i służą do celów stolarskich. Posiadają one cztery klasy jakości, z których każda charakteryzuje się specyficznymi właściwościami. Ze względu na późniejsze przeznaczenie, drewno na deski nieobrzynane jest uprzednio sortowane i mierzone. Klasyfikacja jakości podaje szczegółowe normy świadczące o przynależności do poszczególnych klas. Każdy tartak produkuje deski odpowiadające tej normalizacji. I tak materiał klasy I liczy ponad trzy metry długości i ma co najmniej 8 cm szerokości przy grubości 20 milimetrów. Przy grubości od 46 mm szerokość odpowiednio wynosi 16 cm. Drewno powinno proste, chociaż dopuszczalna jest nieznaczna krzywizna i mieć proste włókna. Ważne jest aby deska na 2/3 długości była jednostronni bezsęczna, przy czym sęków części środkowej nie bierze się pod uwagę. Do klasy II tartak zalicza deski, które są bezseczne na 1/ długości, a w końcowych częściach dopuszcza się nawet występowanie większych sęków. W klasie III umieszczone są deski z lekką krzywizną do 3 cm i dużymi sękami na połowie długości deski. Pozostałe należą do klasy III, która obejmuje drewno krzywe, z popękaniami i dużymi sękami na całej długości. W przypadku klasyfikacji desek stolarskich uznawane są niewielkie pęknięcia ale tylko pod warunkiem, że nie biegną ukośnie i na wylot oraz nie są dłuższe od szerokości deski. Drewno może być lekko podsiniałe, natomiast nie dopuszcza się zasinienia materiału. Takie deski można ewentualnie sprzedać po obniżonej cenie.

Sortowanie tartego drewna liściastego

Sortowanie tartego drewna liściastego Usługi tartaczne obejmują przecieranie, sortowanie, suszenie i magazynowanie materiałów drewnianych i drewnopodobnych. Przecieranie drewna liściastego prowadzi do powstanie jakościowo rożnego materiału, który należy posortować zgodnie z istniejącymi wymaganiami. Po przetarciu przez traki, deski sortuje się według pojedynczych sztuk, które później układa się ponownie w kloce. Częstość i zasięg wad, jakie posiada drewno, świadczy o jego jakości. Na przykład zabarwienie, wywołane przez grzyby, nie dyskwalifikuje drzewa, o ile jest niewielkie. W przypadku znacznego odbarwienia, które świadczy o silnym zagrzybieniu, drzewo może nie nadawać się do dalszej obróbki przez tartak. Istnieje tez pewien specyficzny rodzaj odbarwienia drzew bukowych, wywołane przez samo drzewo broniące się przed grzybem. Wypuszcza ono mianowicie ciemnoczerwony sok przeciwgrzybiczy, który zabarwia drewno i tworzy ciemną warstwę widoczną w przekroju. Pozornie wygląda to jak twardziel a ponieważ buki zasadniczo jej nie posiadają, to ta powstała ciemna warstwa zwana jest twardzielą fałszywą. Drewno z tym defektem trudniej wysycha, jednak nadaje się do dalszej obróbki, chyba, że dotknięty jest nią znaczny obszar materiału. Ponadto zdarza się, że drewno posiada pęcherze żywiczne lub wrośnięta kora. Te wady powstają na skutek uszkodzenia warstwy komórek drzewa na przykład na skutek mrozu. Powstała wówczas rana szybko się goi, w wyniku czego powstają tak zwane „szczeliny wymrozkowe” oraz zasklepienia. Do kolejnych czynników obniżających wartość materiału należą pęknięcia. Powstają one najczęściej w efekcie procesu przecierania drewna lub ewentualnie niewłaściwego suszenia. Dopuszczalne są drobne rysy i niewielkie pęknięcia podłużne. Za najgorsze uznaje się rysy skośne, które biegną w kierunku podłużnym ale nie prosto lub nieprostopadle do powierzchni deski. Z mniej wartościowe uważane jest wreszcie drewno posiadające skrzywienia. Krzywizny powodują duże zużycie materiału, dlatego często wykorzystane są do produkcji półproduktów, takich jak listwy i sklejki, które mogą są do wyrobu mebli.