Wpisy oznaczone tagiem: Drzewa Iglaste

Znaczenie drzew w życiu człowieka

Znaczenie drzew w życiu człowieka Drzewa należą do grupy roślin nagonasiennych i dzielą się zasadniczo na drzewa liściaste oraz iglaste, czyli szpilkowe. Drzewa stanowią wspaniały dar natury, o nieograniczonych korzyściach dla człowieka. Od wieków człowiek żyje i wzrasta w cieniu drzew, korzystając w pełni z ich bogactwa. Drzewa są największymi przedstawicielami królestwa roślin, a wiele gatunków żyje wyjątkowo długo. Cisy i długowieczne sosny, które mogą żyć ponad trzy tysiące lat, są milczącymi świadkami historii człowieka, która na tym tle nie wydaje się wyjątkowo krótka. Drzewa są potrzebne dla życia całej planety. Produkują niezbędny do życia tlen i biorą udział w obiegu wody. Zatrzymują wodę w ziemi i ułatwiają wzrost innych roślin. Bezmyślne karczowanie lasów pod uprawę roli w przeszłości, skutkuje teraz nadmiernym wietrzeniem i wyjałowieniem gleby. Dlatego organizowane są liczne kampanie protestacyjne przeciw wycinaniu lasów tropikalnych w Amazonii. Szacunkowo lasy te, zwane „zielonym płucami świata”, zajmują obszar pięciu milionów kilometrów kwadratowych, jednak w wyniku nadmiernej wycinki kurczy się on w zatrważającym tempie. Drzewa rosną długo i potrzeba wiele lat, aby nadawały się do celów użytkowych, a zwłaszcza przemysłowych. Przemysł drzewny zużywa ogromne ilości drewna do produkcji różnych wyrobów i półproduktów stolarskich. Tymczasem do wytworzenia desek z drzewa potrzeba blisko stuletnich okazów. Dotyczy to najszybciej rosnących gatunków, do których zalicza się sosnę i świerk. W przypadku świerku można wykorzystywać drzewa około 80-cio letnie, a w przypadku sośniny100-120-letnie. Z tej przyczyny drewno tych dwóch gatunków jest obecnie najczęściej stosowanym surowcem w branży drzewnej. Inne gatunki potrzebują więcej czasu wzrostu, zanim można je będzie przeznaczyć na cele użytkowe. Wiele drzew liściastych wymaga więcej czasu, między innymi buk oraz dąb można ścinać po 150 latach, chociaż niektóre ich odmiany jeszcze później. Na przykład dąb fornierowy nadaje się do obróbki kiedy osiągnie wiek 250 lat.

Drzewa iglaste

Drzewa iglaste Drzewa iglaste zaliczane są do gromady roślin nagonasiennych, z uwagi na zalążki, które powstają w nieosłoniętych łuskach nasiennych. Jako rośliny rozdzielnopłciowe wytwarzają kwiatostan dwojakiego rodzaju. Kwiaty męskie mają formę niewielkich pędzelkowatych tworów, a żeńskie szyszek. Drzewa iglaste, zwane inaczej szpilkowymi należą do roślin wiecznozielonych i, z nielicznymi wyjątkami, nie gubią liści na zimę. Liście tych drzew mają charakterystyczny kształt igieł lub łusek, i stąd pochodzi nazwa całej rodziny. Spośród występujących w Polsce drzew iglastych, jedynie modrzewie gubią jesienią igliwie. W odróżnieniu od pozostałych przedstawicieli rodziny, szpilki modrzewia są miękkie i odbarwiają się na piękny złoty kolor. Drzewa iglaste posiadają bardzo duże właściwość przystosowawcze i występują w wielu regionach kuli ziemskiej, w tym na pustyniach i w pasie tropikalnym. Jednak naturalnie porastają głównie obszary górskie oraz zimne rejony północne, które charakteryzują się krótkim okresem wegetacyjnym. Są również bardzo powszechne w w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej. W Polsce występują bory sosnowe, świerkowe i jodłowe na Pomorzu, w pasie nizin środkowopolskich, na wschodzie kraju i w górach. Spośród znanych 500 gatunków drzew i krzewów iglastych, w Polsce występują sosna, świerk, jodła, cis, modrzew, a z mniejszych tuja i jałowiec. Drzewa iglaste należą do roślin długowiecznych i mogą żyć ponad tysiąc lat. Osiągają również największe rozmiary w całym królestwie roślin. Do największych gatunków zalicza się sekwoje, które osiągają wysokość ponad 100 metrów. Największym przedstawiciel tego gatunku rośnie w Kalifornii i mierzy 122 metry. Sekwoje żyją również bardzo długo, nawet do dwóch tysięcy lat. Prześcigają je w tym jednak cisy, które mogą żyć nawet cztery tysiące ale wszelkie rekordy w tym zakresie należą do sosny długowiecznej z Gór Białych, których wiek szacuje się na 4 600 lat. Najstarszym cisem w Polsce jest cis henrykowski z Henrykowa Lubańskiego na Dolnym Śląsku, który ma 1200 lat.

Właściwości drewna

Właściwości drewna Drewno użytkowe występuje pod postacią belek, kantówek oraz desek. Na potrzeby przetwórstwa drzewnego najczęściej używa się różnych gatunków drzew iglastych. Najpopularniejsze są sosny i świerki ale wykorzystuje się również drewno jodły i modrzewia. Drzewa szpilkowe rosną stosunkowo szybko, dlatego materiał z nich jest powszechnie pozyskiwany. Do celów użytkowych wspaniale nadają się liczne gatunki drzew liściastych. Do najpopularniejszych należy dąb, buk, brzoza czy klon. Generalnie drzewa liściaste rosną dłużej i ich drewno uważa się za cenniejsze niż w przypadku iglaków. Drewno posiada specyficzne właściwości, z którymi trzeba się liczyć przed rozpoczęciem dalszej obróbki. Jest ono silnie higroskopijne, co powoduje zatrzymywanie wody. W zależności od warunków ścięte drzewa schną, pęcznieją i wypaczają się. Przed przywiezieniem na tartak powinny zostać lekko przesuszone i jak najszybciej przetarte. Następnie właściwie posortowane i dalej odpowiednio zabezpieczone przed wilgocią. Drewno posiada ściśle określoną strukturę wewnętrzną, która jest wyraźnie widoczna na przekroju poprzecznym pnia. Widać na nim rdzeń drzewa i drewno właściwe i miazgę pomiędzy nimi, a ponadto łyko i korę. Przecieranie drewna musi być zawsze zgodne z jego strukturą. Drewno kształtuje się w postaci pierścieni, które narastają koncentrycznie wokół rdzenia. Co roku na wiosnę tworzy się nowa warstwa drewna i łyka, widoczne w postaci „pierścieni”. Na ich podstawie łatwo można wyliczyć wiek drzewa. Grubość pierścienie może się zmieniać w zależności od gatunku ale także od rodzaju gleby i warunków pogodowych. Generalnie uznaje się drzewo cienkosłoiste za bardziej wartościowe i szczególnie podatne do dalszej obróbki. Dokładna znajomość budowy drewna jest nieodzowna w każdym zakładzie, który wykonuje usługi tartaczne lub stolarskie. Zależy od niej Od niej zależy jakość wytwarzanych produkowanych wyrobów oraz efektywność procesu produkcji. Aby wykonać porządne deski trzeba wiedzieć jak przeciąć drewno odpowiednio do przebiegu włókien.

Sortowanie drewna iglastego

Sortowanie drewna iglastego Deski produkowane przez tartak są jakościowo różne i należy je dokładnie posortować. Osobno układa się deski cienko i grubosłoiste, deski zwykłe, zdrowe sękate. Generalnie drewno jest klasyfikowane na podstawie pewnych charakterystycznych właściwości. W przypadku drzew iglastych przede wszystkim bierze się pod uwagę jego barwę. Przecieranie drewna może ujawnić istnienie czerwonych przebarwień, które powstają pod wpływem działania grzyba. Pasożyt atakuje drzewo od korzenia i obejmuje także górne partie powodując jego murszenie. Jeżeli wada ta, zwana czerwoną smugowatością, występuje w znacznym stopniu, to pozbawia drewno wartości użytkowych. Kolejna cechą brana pod uwagę przy sortowaniu jest sękowatość. Ta właściwość była zawsze rozpatrywana jako główna cecha klasyfikacji drzew iglastych, dokonywanej przez tartak. Ilość sęków jest rożna dla rożnych drzew i zależy od wielu czynników. Ogólnie można powiedzieć, że mniej sęków mają dolne części drzew, zwłaszcza tych, które rosną w środku lasu w korzystnych warunkach. Seki mogą być małe bądź duże, okrągłe i skrzydlate. Ponadto drewno może posiadać seki dobrze zrośnięte ze swoją masą lub czarne i zgniłe. Te ostatnie w znacznym stopniu obniżają jego wartość, gdyż nie można ich obrabiać a jedynie wywiercać i kołkować. Kolejną istotną właściwością braną pod uwagę w zakładzie, który oferuje usługi tartaczne, jest występowanie pęcherzy żywicznych. Dotyczy to w zasadzie mierze sosny, świerku i modrzewia, gdyż w jodle tego typu defekty nie występują. Drewno, na którym występują duże pęcherze o wymiarze przekraczającym 20 na 100 mm, będzie miało mniejszą wartość. Kolejnym wykładnikiem jakości drewna jest występowanie spękań. Czasami zdarza się, że drewno poważnie pęknie w pniu w trakcie wzrostu. Jednak większości przypadków jest to spowodowane suszeniem i obróbką. Tego typu pęknięcia nazywają się promienistymi, gdyż biegną od kanału na zewnątrz w kierunku promieni. Powstają one na ogół wtedy, gdy przecieranie drewna nastąpiło zbyt późno lub gdy drzewo było nadmiernie wystawione na słońca.