Bejcowanie drewna

Bejcowanie drewna Bejcowanie to proces trwałego barwienia drewna za pomocą odpowiednich zapraw i barwników. Zaprawy składają się z soli metali, które koloryzują drzewno na skutek reakcji z występującymi w nim garbnikami. Barwieniu zaprawami poddaje się drewno drzew liściastych. Natomiast barwniki, tak zwane bejce do drewna występują albo w postaci stężonego roztworu albo proszku. W zależności od postaci, barwniki należy rozpuścić lub rozcieńczyć, najczęściej za pomocą wody. Intensywność koloru będzie zależała od stężenia barwnika. W handlu występuje pokaźny asortyment barwników, który obejmuje całą gamę kolorów określanych najczęściej za pomocą nazw drzew, na przykład mahoń, czerń hebanowa, brunat dębowy i inne. Drewno barwi się w końcowym etapie uszlachetniania jego powierzchni lub w celu uwydatnienia jego słojów. Bejce stosuje się również dla wyrównania odcieni poszczególnych elementów wyrobu. Powierzchnię drewna, przeznaczoną do malowania należy uprzednio zeszlifować, odżywiczyć i wybielić. Pierwszym etapem tego procesu jest szlifowanie, które służy do uzyskania jednolitej gładkiej powierzchni. Następny etap stosuje się tylko w przypadku drzew iglastych, z których powierzchni trzeba usunąć ślady żywicy. Dokonuje się tego poprzez zmydlanie za pomocą rozpuszczalników acetonowych. Wszelkie plamy powstałe w wyniku obróbki „przebija” się roztworem wody utlenionej a całość bieli się w celu wyrównania kolorytu. Dopiero tak przygotowany materiał nadaje się do barwienia, które może być jedno lub dwustopniowe. W barwieniu jednostopniowym ten sam środek barwiący nanosi się od jednego do kilku razy na powierzchnie drewna za pomocą pędzla, lub zamacza się w nim materiał. Tego typu malowanie stosuje się głównie do drzewa liściastego, gdyż w przypadku gatunków iglastych nie uzyskuje się równomiernych rezultatów. Do drewna szpilkowego stosuje się natomiast barwienie dwustopniowe. Początkowo nanosi się zaprawę wstępną, następnie drewno się suszy i nanosi zaprawę wtórną, która nadaje właściwy kolor zabarwienia.

Rodzaje półproduktów drewnopodobnych

Rodzaje półproduktów drewnopodobnych Usługi tartaczne obejmują liczne procesy zwiane z obróbką drewna oraz produkcją materiałów drewnopodobnych. Bez tych półproduktów nie sposób wyobrazić sobie dzisiejszego przemysłu drzewnego oraz naszych mieszkań. Znalazły one trwałe miejsce w gospodarstwie domowym, gdzie wykorzystane są nie tylko oferowane przez tartak wyroby. Jest to zarówno piękna boazeria i drewniane schody, jak i brykiet kominkowy oraz meble. Wspaniałe dąb, z którego na pierwszy rzut oka zbudowane jest nasze biurko, najczęściej stanowi tylko jego substytut, w postaci okleiny. Okleiny są powszechnie stosowane w przemyśle meblarskim i służą do powierzchniowego oklejania mebli. Powstają w wyniku takich procesów, jak przecieranie drewna oraz łuszczenie lub zestruganie pni drzewnych. Najczęściej otrzymuje się je poprzez łuszczenie obwodowe lub skrawanie płaskie. Grubość oklein może być różna, jednak do celów użytkowych najczęściej używa się forniru o grubości od 0,6 do 1,0 mm. Drewno z oklein może być wykorzystane do produkcji sklejek. Sklejki wytwarzane z różnej parzystej liczby oklein łączonych ze sobą za pomocą kleju. Każdy tartak który połączony jest z zakładem stolarskim wytwarza sklejki do celów użytkowych. Forniry posiadają wiele zalet w porównaniu do drewna litego. Przede wszystkim są bardziej wydajne w produkcji niż drewno. Ponadto charakteryzują się większą trwałością i wytrzymałością, która jest dodatkowo jednakowa we wszystkich kierunkach. Dlatego nie pękają, nie paczą się i nie zasychają. Mogą mieć różną szerokość ale na ogół bywają szersze niż standardowo tarcica, której wymiary są ograniczone do opcji wyznaczonych przez traki. Sklejki znajdują powszechne zastosowanie w stolarstwie meblowym, i budowlanym, w transporcie lądowym, wodnym i powietrznym oraz w różnych gałęziach przetwórstwa przemysłowego. Do ich wyrobu nadaje się drewno rożnych gatunków drzew iglastych i liściastych, przede wszystkim sosny i olchy. Sklejki z drzewa liściastego jest bardziej wytrzymałe i ma ładniejsze usłojenie.

Wyroby drewnopochodne

Wyroby drewnopochodne Podczas wyrębu lesie, a także w czasie dalszej obróbki, którą wykonuje tartak, pozostają znaczne ilości odpadów drewnianych. Są one częściowo wykorzystywane w przemyśle drzewnym i chemicznym, jednak znaczny odsetek materiału drzewnego zostaje przetworzony na półprodukty drewnopochodne. Do tego celu służy również drewno wypaczone, z licznymi sękami i skrzywieniami, które do dalszej obróbki się nie nadaje. Ogólnie można powiedzieć, że jest to ponad połowa całej masy ściętych w celach użytkowych drzew. Samo przecieranie drewna powoduje powstanie dużej ilości trocin, ale odpady powstają praktycznie na każdym etapie przetwórstwa drzewnego. Lite drewno jest bardzo cennym surowcem i cała gospodarka drzewna powinna być bardzo racjonalna. Wszelkie zakłady świadczące usługi tartaczne oraz stolarskie dążą do maksymalnego wykorzystania surowca. Ułatwia to produkcja materiałów drewnopochodnych, która umożliwia oszczędne zarządzanie odpadami. Do produkcji tego typu wyrobów służą różnorodne resztki drzewne. Wyliczyć tu można duże odpady, które powstały czasie wyrębu drzew oraz drobniejsze, które powstały w wyniku takich procesów, jak przecieranie drewna czy jego łuszczenie. Ponadto do produkcji półproduktów stolarskich wykorzystuje się także masę drzewną, która występuje w postaci drewnopochodnego papieru. Powstaje on z drobnych resztek produkcyjnych, między innymi trocin , które pozostawiają po sobie traki i inne maszyny tartaczne. Odrębną kategorię stanowią produkty drewnopodobne, które imitują drewno ale wykonane są całkowicie z surowców sztucznych. Wśród najbardziej popularnych materiałów drewnopodobnym znajdują się: okleiny, zwane fornirami, sklejki, drewno warstwowe i różnego rodzaju płyty. Mogą być to płyty stolarskie meblowe, wiórowe lub pilśniowe. Zastosowanie poszczególnych rodzajów płyt jest wyjątkowo szerokie, a ich przydatność zależy od ich gatunku oraz stopnia twardości. Do produkcji płyt niekoniecznie musi być wykorzystane drewno. Na przykład płyty paździerzowe wyrabiane są z odpadków słomy lnianej.

Drzewa iglaste

Drzewa iglaste Drzewa iglaste zaliczane są do gromady roślin nagonasiennych, z uwagi na zalążki, które powstają w nieosłoniętych łuskach nasiennych. Jako rośliny rozdzielnopłciowe wytwarzają kwiatostan dwojakiego rodzaju. Kwiaty męskie mają formę niewielkich pędzelkowatych tworów, a żeńskie szyszek. Drzewa iglaste, zwane inaczej szpilkowymi należą do roślin wiecznozielonych i, z nielicznymi wyjątkami, nie gubią liści na zimę. Liście tych drzew mają charakterystyczny kształt igieł lub łusek, i stąd pochodzi nazwa całej rodziny. Spośród występujących w Polsce drzew iglastych, jedynie modrzewie gubią jesienią igliwie. W odróżnieniu od pozostałych przedstawicieli rodziny, szpilki modrzewia są miękkie i odbarwiają się na piękny złoty kolor. Drzewa iglaste posiadają bardzo duże właściwość przystosowawcze i występują w wielu regionach kuli ziemskiej, w tym na pustyniach i w pasie tropikalnym. Jednak naturalnie porastają głównie obszary górskie oraz zimne rejony północne, które charakteryzują się krótkim okresem wegetacyjnym. Są również bardzo powszechne w w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej. W Polsce występują bory sosnowe, świerkowe i jodłowe na Pomorzu, w pasie nizin środkowopolskich, na wschodzie kraju i w górach. Spośród znanych 500 gatunków drzew i krzewów iglastych, w Polsce występują sosna, świerk, jodła, cis, modrzew, a z mniejszych tuja i jałowiec. Drzewa iglaste należą do roślin długowiecznych i mogą żyć ponad tysiąc lat. Osiągają również największe rozmiary w całym królestwie roślin. Do największych gatunków zalicza się sekwoje, które osiągają wysokość ponad 100 metrów. Największym przedstawiciel tego gatunku rośnie w Kalifornii i mierzy 122 metry. Sekwoje żyją również bardzo długo, nawet do dwóch tysięcy lat. Prześcigają je w tym jednak cisy, które mogą żyć nawet cztery tysiące ale wszelkie rekordy w tym zakresie należą do sosny długowiecznej z Gór Białych, których wiek szacuje się na 4 600 lat. Najstarszym cisem w Polsce jest cis henrykowski z Henrykowa Lubańskiego na Dolnym Śląsku, który ma 1200 lat.